Ο κοινόχρηστος χώρος δεν είναι ιδιοκτησία κανενός εργολάβου, κανενός επενδυτή και καμίας δημοτικής αρχής.
Ανήκει στους πολίτες.
Είναι ο δημόσιος χώρος που πληρώνουν και δικαιούνται όλοι οι δημότες: τα πεζοδρόμια, τα παρτέρια, τα δέντρα, το πράσινο και οι υποδομές που διαμορφώθηκαν με μελέτες και δημόσιο χρήμα για να υπηρετούν την πόλη και όχι τα σχέδια κάθε νέας πολυκατοικίας.
Η δημοτική αρχή Παπάγου Χολαργού, όμως, τα τελευταία χρόνια έχει επιλέξει να «κλείνει το μάτι» στους εργολάβους.
Με αποφάσεις να κόβονται δεκάδες πολυετή δέντρα γιατί ενοχλούσαν τα σχέδια των νέων εισόδων parking και τις μπουλντόζες τους.
Με την ανοχή σε εργοτάξια που καταπάτησαν κοινόχρηστο πράσινο.
Και τώρα με την άδεια να αφαιρεθεί ακόμη και σταθερή, κοινόχρηστη υποδομή!
Η Δημοτική Επιτροπή αποφάσισε την αφαίρεση τμήματος παρτεριού για κοινόχρηστο πράσινο στην Ελ. Βενιζέλου (υποδομή που είχε κατασκευαστεί βάσει εγκεκριμένης μελέτης κατά τη μετατροπή του δρόμου σε ήπιας κυκλοφορίας) έπειτα από αίτημα ιδιοκτήτη νέας πολυκατοικίας.
Όχι για λόγους ασφάλειας ή νομιμότητας, αλλά για μεγαλύτερη ευκολία ιδιωτικής χρήσης…
Εμείς διαφωνήσαμε κατηγορηματικά.
Γιατί η πόλη δεν μπορεί να ξηλώνεται κάθε φορά που κάποιος εργολάβος «ξεχνά» να υπολογίσει δέντρα, πεζοδρόμια και παρτέρια στα σχέδιά του. Τα δέντρα και οι κοινόχρηστες υποδομές προϋπήρχαν των οικοδομών τους, αλλά κάποιοι όπως φαίνεται, έχουν δώσει το μήνυμα ότι είναι αναλώσιμα εμπόδια, που μπορούν να εξαφανίζονται κατά παραγγελία.
Και κάπως έτσι, η δημοτική αρχή συνεχίζει να λειτουργεί σαν «γραφείο διεκπεραίωσης» αιτημάτων των κατασκευαστών και ιδιοκτητών.
Αντί να προστατεύει τον δημόσιο χώρο, προσαρμόζει τον δημόσιο χώρο στις απαιτήσεις της οικοδομικής εκμετάλλευσης.
Αποκορύφωμα η ανάθεση στον ίδιο τον ιδιώτη να αφαιρέσει το τμήμα του παρτεριού που ενοχλεί και να «αποκαταστήσει» τον χώρο με δικό του συνεργείο. Δηλαδή ο δημόσιος χώρος παραδίδεται ουσιαστικά σε ιδιώτες για να τον διαμορφώνουν, όπως τους εξυπηρετεί.
Σήμερα ένα παρτέρι. Χθες εκατοντάδες δέντρα. Αύριο τι;
Γιατί όταν μια δημοτική αρχή αρχίζει να θεωρεί το κοινόχρηστο πράσινο εμπόδιο αντί για δημόσιο αγαθό, τότε δεν υπάρχει κανένα φρένο.
Και κάπως έτσι η αυθαιρεσία βαφτίζεται «ανάπτυξη».
Η υποβάθμιση της πόλης «διευκόλυνση».
Και η παράδοση του δημόσιου χώρου σε ιδιωτικά συμφέροντα παρουσιάζεται ως μία διαδικασία που «είθισται».
Μήπως κάπως έτσι έφτασαν κάποιοι στο σημείο να παρουσιάζουν χιλιάδες πρόβατα σε εκτάσεις που δεν τα χωρούσαν;
Διότι όταν η πραγματικότητα παραμορφώνεται για να εξυπηρετήσει αφηγήματα και συμφέροντα, η αυθαιρεσία γίνεται… κανονικότητα.
ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ 